Konijnen en Eenden

 

4. KONIJNEN EN EENDEN
Konijnen
Van dat leuke en lieve troeteldiertje, waarvan veel mensen er een paar houden, worden er circa 2,5 miljoen voor de vleesindustrie in draadgazen kooien gehouden. Door de slechte huisvesting en verzorging, ziekte, stress, frustratie en verveling haalt 20% van de dieren niet eens de slachtleeftijd van 11 à 12 weken. Dit terwijl een konijn wel 12 jaar of ouder kan worden! Ondanks jaren van selectie en fokken is het natuurlijke gedrag van deze konijnen nog steeds gelijk aan het gedrag van wilde konijnen. Van oorsprong zijn het zeér sociale dieren; het graven van diepe tunnels, het delen van holen, het grazen, het samen huppelen, rusten en verzorgen van de jongen neemt een groot deel van hun tijd in beslag.

In de industrie worden de konijnen in de draadgazen kooitjes zwaar in hun beweging en natuurlijke gedrag belemmerd., wat leidt tot ernstige gezondheidsproblemen en gedragsstoornissen, zoals kopschudden, vachtplukken, rondjes draaien, gaas knagen en elkaar bijten en aanvallen. De draadgazen vloer zorgt voor pijnlijke en zwerende poten. Door de ontlasting onder de kooien ontstaat een hoog ammoniakgehalte in de lucht, wat kan leiden tot ademhalingsstoornissen en zwerende poten.

De voedsters lijden van alle konijnen het zwaarst: zij moeten in een jaar tijd zeven nestjes krijgen, en worden voor dat doel individueel en dus eenzaam gehuisvest. Door de stress, de vele nestjes en de gezondheidsproblemen zijn de voedsters snel op en worden, na een jaar misbruikt te zijn, afgevoerd naar de slacht. Hiertoe worden de dieren ruw in kratten gegooid en op elkaar gepropt om zo, levend, vervoerd te worden naar slachthuizen in België en Frankrijk, waar hen na een lange en traumatiserende reis een angstig en pijnlijk einde wacht.

Europese wetgeving konijnenhouderijen bestaat niet
Terwijl legbatterijen voor kippen sinds 1 januari 2012 verboden zijn, bestaat zo’n verbod niet voor het houden van konijnen in batterijen. Oostenrijk is het enige land in de EU waar dit wèl verboden is. Er is geen EU-wetgeving voor de huisvesting van ‘vleeskonijnen’. Een wetenschappelijk rapport van de EFSA (European Food Safety Authority) omschrijft de huidige huisvesting als volgt:
“de ruimte per vleeskonijn in de batterij is momenteel 450-600 cm2” (dus minder dan een A4tje) Een hok voor een vrouwtjeskonijn is slechts 60 à 65 cm lang, 40 à 48 cm breed en 30 à 35 cm hoog. Konijnen kunnen niet of nauwelijks rechtop zitten.

Wel zijn in 2006 in Nederland nieuwe welzijnsregels ingevoerd, met een overgangstermijn tot 2016. Hopelijk gaat dit door, en gaan niet lobby-activiteiten uit de sector roet in het eten gooien, zoals we zo dikwijls hebben meegemaakt. De verbetering bestaat uit: groepshuisvesting, bodembedekking en hogere kooien.

Eenden
Ja, ook deze gezellige dieren, die in de vijver in het park rondzwemmen, waar opa met z’n kleinkinderen naar toe gaat om ze te voeren, ook zij worden met honderdduizenden gemest in overvolle schuren. Net als bij kippen worden de eieren in broedmachines uitgebroed en de kleine pulletjes worden direct nadat ze uit het ei gekomen zijn naar grote schuren gebracht. Daar worden ze, met gemiddeld circa 7 dieren per m2 verder opgefokt en gemest tot ze ruim 3 kilo wegen. Ze zijn dan nog maar 7 weken oud. Het zijn dus eigenlijk ‘plofeenden’ want net als vleeskuikens zijn ze erop gefokt veel te eten, hard te groeien en heel snel heel zwaar te worden. Na 7 weken worden ze geslacht.

Men zou denken dat de eenden in elk geval wat water ter beschikking zouden krijgen om in rond te zwemmen en waar ze hun natuurlijke gedragingen in kunnen uitvoeren, zoals het zoeken van eten en hun verenpak op te poetsen. Ook paren doen ze normaal alleen in het water. Maar zelfs water ontbreekt. Ze moeten hun korte ‘leven’ geheel op de grond doorbrengen, waar dan wel strooisel op ligt. Daardoor kunnen ze hun gedragingen nauwelijks uitvoeren. Ook ontbreekt het de dieren aan het nodige daglicht.

Dat de dieren er door dit onnatuurlijke bestaan, samen met de buitensporig snelle groei, niet gezond bij blijven laat zich raden. Hartstoornissen komen dan ook veel voor.

Eenden- en ganzenlever
Ze zijn ook hier in Nederland te koop, de eendenlevers, en in iets mindere mate de ganzenlevers, als speciale delicatesse, onder de bekende naam ‘foie gras’. Ze komen uit het buitenland, vooral uit Frankrijk, Hongarije, Bulgarije en België. De levers zijn buitengewoon groot en zwaar. Weegt een normale eendenlever gemiddeld 60 gram, de foie gras-eendenlevers wegen wel 600 gram!

Hoe komen ze zo zwaar? Doordat deze dieren 2 keer per dag worden gedwangvoederd, door een vette maïsbrij door een stalen buis via de keel in de slokdarm te pompen. Dit is 2 keer per dag een pijnlijke en angstige ervaring, die heel vaak verwondingen aan hals en keel, infecties en botbreuken veroorzaakt. Zeer veel eenden sterven dan ook voortijdig.

In Nederland is het dwang voederen verboden. Maar…., schijnheilig genoeg mag Nederland het wel importeren. Een onlangs gedane poging de overheid te bewegen tot een importverbod te komen, is mislukt. Foie gras wordt als een feestelijke delicatesse beschouwd en brengt geld in het laadje.

Waarschuwing: Laat u niets wijsmaken in een restaurant met z.g. ‘diervriendelijke’ foie gras op het menu. Die bestaat eenvoudig niet!

Er is één eendenslachterij in Nederland: Tomassen Duck-To in Ermelo. Alle eenden die in Nederland worden gefokt (50 fokkerijen, samen per jaar 8,5 miljoen eenden) worden daar geslacht en verwerkt, verkocht en geëxpoteerd.

Negentig procent van het eendenvlees wordt geëxpoteerd. De overige tien procent gaat naar  restaurants en supermarkten.

Dons

Als de eenden dood zijn worden ze ontdaan van veren en dons voor het vullen van dekbedden en kussens van o.a. Auping.